Rozmowa ...

Dzwonisz do mnie i mówisz że nie potrafię kochać!!!
Znasz mnie już tyle a jednak mnie nie poznałaś!!!
Jedyne co tak naprawdę potrafię to właśnie kochać, to to co popycha mnie jeszcze do przodu!!! Przemożna potrzeba obcowania z wielka szaloną miłością choć podążanie jej śladem tropienie i kierowanie się wyłącznie przeczuciem jej istnienia jest tak ciężkie !!! Więc nie mów że nie potrafię kochać! Ja po prostu nie potrafiłem pokochać ciebie!
Tak prosto powiedzieć "jesteś palantem, unikasz związków, więzi... " Przyszło Ci do głowy że może to nie unikanie? Może robią tak ludzie którzy wiedzą jak wielką i ważną rzeczą jest więź z drugą osobą jak wielką niszczącą siłą potrafi być...
Nie chcę spłonąć sam i nie chcę abyś ty spłonęła sama! To powinny być dwa ognie w jednej latarni. Muszę mieć to przeczucie tą nikłą wiarę popartą nieopisywalnym wiatrem w moich myślach. Muszę tak chociaż podejrzewać aby podjąć kolejne próby i dać się oswoić.
Teraz jednak byłem pewien wyłącznie jednego... że to ty byś spłonęła!!! Dlatego nie mów o mnie źle nie myśl o mnie źle, kiedy mówię żegnaj. Czy to przypadkiem nie jest właśnie rodzaj odpowiedzialności o którego brak mnie oskarżasz?
Nie wiem. Czy to możliwe tak pokochać? tak być pewnym? czy to w ogóle możliwe zanurzyć się tak głęboko żeby stracić słońce a jednak wciąż oddychać pełną piersią czerpiąc tylko z tej drugiej połowy . Tego szukam za tym podążam tego pragnę! Wierzę że to możliwe czuje to na każdym kroku choć nie widzę ale przecież po to tu jestem po to podnoszę głowę co wieczór w niebo, po to ocieram łzy, po to zarabiam pieniądze chwytając skrawki rzeczywistości, po to... czekam!

Moje emocje pozorny ocean spokoju, w końcu śpią czekając aby wybuchnąć tęczą, zniszczeniem ,miłością, nienawiścią, raniąc bądź tworząc, boje się czasami które to z nich się obudzą... ale nauczyłem się je nazywać i oswajać prawie zawsze potrafię je uśpić, razem śpiące bestie i anioły ...